دانشجویان افغانستانی دانشگاه شهید باهنر

آقای احمد ادریس رحمانی دراینجا بحث جالبی را مطرح کرده اند و آن لزوم برنامه داشتن برای آینده کشور از طریق تحصیلات عالی است و مثال آورده اند که نکند درآینده همه نخبه گان ما طبیب شوند یا کمپیوترکار!

در بهار امسال بعد از اعلام نتایج کانکور، من هم چنین دغدغه ای در ذهنم آمد وشروع کردم به زیر و رو کردن نتایج درسایت وزارت تحصیلات و همینطور به دوستی که ازمن نوشته ای میخواستند برای چاپیدن(!) قول دادم که به زودی نوشته ای درهمین مورد برایش روان کنم. شروع کرده بودم ونتایج جالبی هم بدست می آوردم که وزارت شروع به تغییر نتایج کرد و بسیاری از مبناهایی که من بر اساس آن تحلیل نموده بودم را بهم زد ... این بود که من کلا منصرف شدم و شرمنده آن دوست نیز.

حال که نوشته آقای رحمانی را میخوانم، برخی از نتایج آن کار ناتمام به من چشمک می زند مثل همین نمودار که چرا مرا یتیم کردی!

نتایج وحشتناک هم داشت مثل اینکه دریک ولایت تا حدود 90 درصد قبولی داشت و در ولایت دیگر حدود 5 درصد، مثل دو ولایت مرزی و با اقلیت قومی خاص نورستان و نیمروز که به نظر می رسد از فرصت تعلیم در کشور تجرید شده اند. دیگر اینکه به نظر می رسد ولایتی مثل بدخشان و بامیان را وزارت با کلید همسان با کابل و هرات نمره داده است. در بسیاری از ولایات جنوبی تقریبا شرکت کننده و قبول شده از میان دختران نداشته وهمینطور در رشته های مهمتر بیشتر ولایات بی نصیب اند ولی تا 90 درصد دار المعلمین و تعلیم و تربیه قبول می شوند ولی رشته های مهم را اکثرا شهریان کابل و هرات و مزار شریف از آن خود می کنند! استثناءهای تعجب آور هم هست مثلا کانکور درولایت فاریاب و در شهر خوست چیز بی نظیری بوده است! البته این نتایج با دستکاری وزارت ومجلس تا حدی تعدیل شد اما چیزی از اساس نادرست و نا عادلانه آن نکاسته است.

درمورد انتخاب رشته هم با توجه به نمودار فوق دیده می شود که اندکی تغییر به ذایقه جوانان ما روی داده که تا حدی مثبت است. مثلا پیشی گرفتن رشته های انجینری به شمول کمپیوتر ساینس ازطب نکته مهمی است و مثبت وهمینطور بالا رفتن فیصدی انتخاب رشته های اقتصاد و حقوق دربین نخبه گان. اما عدم تمایل این نخبه گان به رشته های پایه مانند علوم محض وساینس و علوم اجتماعی و ادبیات نشانه های بحران در زیر بنا های علمی و فرهنگی ما در آینده می باشد.